بی خبرت نذارم شمعدونیمون دیروز یه گل صورتی داد

انقد بهت سلام رسوند که راستش از حسودیم فقط یه  کمشو پاشیدم رو نامه

                      گفتم اگه همه رو برات بگم،یادت می ره کی اصل نامه رو نوشته

                                           اون یا من ؟

خلاصه که هنوز همون دخترکم                        همونی که اگه تو جنگل زندگی

                که آدما همهء درختاشو بریدن و جاش برجای بلند کاشتن

دستمو از تو دستای مهربونت رها کنی  راهشوهمیشه گم میکنه

                                               بی فانوس چشمات دخترک کجا رو داره بره جز هیچ

از دور یک کهکشون ستاره ء پر نور رنگِ دوست دارم با یه سبد آرزوی کال

        رنگِ انتظار با یه دنیا گل پونه هایی که روش حک شده منتظرتم

واست می فرستم یه آسمون کبوتر

از اونا که چون عاشقن هر چی آزادشون کنی  بازم بر میگردن تو قفس پیش صاحبشون

به نشونه ء پیمان  سبزی که زیر کاج ِ بلند اولا بستیم واست میفرستم

                                             دلم میخواد یه سبد پُر نارنج بذارم جلوی اسم ِ قشنگت

 که هیچ وقت غبار رنج رو چشمای  نازت نشینه

 تو قفس ِ دلم  هنوز دو تا قناری ِ عاشق به یاد عشقم دارن نغمهء غم انگیز می خونن

                  یه نی لبک پُر ِ آوازای محلی پرستو های مهاجر

 فدای اولین کلامی که واسه جواب نامَم میدی

                                                                                     اگه ندی هم فدای لحظه های سکوتت .